Monday, October 5, 2009

Gracias a la Vida

Οι καιροί είναι πονηροί. Απολαύστε τη σπουδαία ερμηνεία της Mercdedes Sosa (1935-2009), πριν ξυπνήσει η Μαρία.

Sunday, October 4, 2009

Η Ανικανότητα Συναγωνίζεται τη Γελοιότητα και Πάλι από την Αρχή

Υπάρχει αμφιβολία πως εκτός από γελοία, αυτή η χώρα είναι και ανισόρροπη;

Αφ' ενός το "υποχρεωτικό" της ψήφου που λίγο πιο κάτω αναφέρεται ως "δικαίωμα".
Φυσικά για όσους Έλληνες βρίσκονται εκτός συνόρων, ο μεγαλειώδης ελληνοχριστιανικός πολιτισμός είναι εντελώς ανίκανος να εφαρμόσει την επιστολική ψήφο ή την ψήφο στις πρεσβείες και τα προξενεία.
Ως παράδειγμα σημειώνω πως οι Αλγερινοί (και άλλοι πολλοί λαοί, αλλά δίνω το παράδειγμα κάποιων που οι υπερόπτες και ανίδεοι Έλληνες θεωρούν τριτοκοσμικούς) του εξωτερικού έχουν τη δυνατότητα να ψηφίζουν στις πρεσβείες τους.

Αφ' ετέρου τι προβλέπει ο νόμος για όσους δεν ψηφίσουν και ποιος θα τον εφαρμόσει; (βλ. προηγούμενο ποστ).


Γνωρίζοντας πως έχουμε δοκιμάσει αρκετά την ανικανότητα των δυο μεγάλων κομμάτων, και αφού:
είδαμε πώς μάσησε τα λογάκια του ο νεόκοπος μόλις πήρε διψήφιο ποσοστό,
μπαφιάσαμε με το οπισθοδρομικό μαγνητοφωνάκι και
το φασιστικό παπαγαλάκι αλλά και
τα οικολογικά αποκαΐδια,

λέω να περάσω τη μέρα στο σπιτάκι μου με τσάι, τη βιογραφία του Oscar Wilde και το ολοκαίνουριο άλμπουμ της Barbra Streisand.

Άλλωστε, όπου να 'ναι έρχεται πάλι ο καιρός και για το επόμενο ταξίδι στον πολιτισμό.

Saturday, October 3, 2009

Αναπάντητο Ερώτημα

"Να φτιάξουμε την Ελλάδα που παράγει πλούτο και τον μοιράζει δίκαια σε όλους", λέει ο κ. Παπανδρέου και επιμένει: "Να τελειώνουμε με διαφθορά, κουμπάρους", προσθέτοντας πως "Κανείς δεν θα έχει ασυλία" (νομίζω πως το τελευταίο, ειδικά περί ευθύνης των υπουργών ήταν νόμος του Πα.Σο.Κ. ή κάνω λάθος;).

Εκτός του ότι μας τα 'παν κι άλλοι, το (αναπάντητο) ερώτημα που τίθεται είναι:

"Με ποιον λαό θα επιτευχτούν όλα αυτά;"

Monday, September 28, 2009

Διαγωνισμός Κοτσάνας

Ποιος άκουσε τη μεγαλύτερη κοτσάνα το καλοκαίρι που μας πέρασε;
Εγώ είχα την ατυχία να ακούσω σε διπλανό τραπέζι την εξής στιχομυθία:


(Λογικός, κατά τα φαινόμενα, φίλος απευθυνόμενος σε νέους - όχι νεαρούς - γονείς):

- Κρίμα δεν είναι να ταλαιπωρείστε κάνοντας βόλτα τον μικρό με το καροτσάκι μέσα στην πόλη, όταν μάλιστα το μονοξείδιο που εισπνέει ανάμεσα στις εξατμήσεις τού κάνει περισσότερο κακό παρά καλό;

(Απάντηση επηρμένης νέας - όχι νεαρής - μητέρας που σε λίγα χρόνια θα ισχυρίζεται πως έκανε τα πάντα για το παιδί της):

- Δεν πειράζει, αποκτά αντισώματα!

Tuesday, September 22, 2009

Τρίτοι, αλλά... πρώτοι

Αυτή η παράνοια δεν σταματάει ποτέ
Με αυτά τα τρικ μεγαλώνουν γενιές και γενιές. Η χώρα μπορεί να πατώνει, αλλά είναι η καλύτερη.

Γιατί η τρίτη θέση δεν μπορεί επιτέλους να είναι αυτό που είναι, δηλαδή ΤΡΙΤΗ; Γιατί όλες οι δεύτερες είναι ΠΡΩΤΕΣ "στις καρδιές μας";

Γιατί ποτέ δεν έμαθε κανείς να λέει τα πράγματα με το όνομά τους;

Sunday, August 30, 2009

Επιστροφή

Δεν τολμώ να ξεμυτήσω από το σπίτι μου. Ο χουλιγκανισμός δεν έχει κατακλύσει μόνο τα γήπεδα, μα κάθε σημείο της γειτονιάς μου.

Ο καινούριος περιπτεράς - ποιος ξέρει με ποιον τρόπο απέκτησε το κιόσκι του - γνήσιος βαρύμαγκας. Με το ζόρι η καλημέρα, αργοπορημένη εξυπηρέτηση, συνοδεύει τα ρέστα με ένα ακατάληπτο μουρμουρητό.

Το καφέ που σύχναζα αποδεικνύεται λαμόγιο. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ γράφει στους τοίχους, αλλά κανένας δεν δείχνει να πτοείται. Κάθομαι έξω, στη γωνία, κι αναρωτιέμαι πώς και σε ποιους ασκούν κριτική όλα αυτά τα στοιχεία που απαξιούν τους νόμους για τους οποίους υποτίθεται πως κόπτονται. Στο γραφείο πρέπει να μαλώσω. Το κάνω.

Πυροσβεστήρες δίπλα σε αυτοκίνητα που έχουν καβαλήσει το πεζοδρόμιο. Το απόλυτο μπλόκο συμπληρώνεται με παρκαρισμένο μηχανάκι.

Εστιατόρια που αρνούνται συστηματικά τον κατάλογο. Το επόμενο πρωί, μετά το φαγητό, χαρμόσυνη είδηση μεταξύ φίλων αποτελεί το γεγονός ότι κατάφεραν να μη δηλητηριαστούν!

Να συνεχίσω; Τα ξέρετε. Προβλέπω χειμώνα μέσα στο διαμέρισμα. Με επιτραπέζια και σπιτικά τραπεζώματα.

Wednesday, July 15, 2009

Θα το βροντοφωνάξω

Δεν ξέρω πόσοι πραγματικά κατανοούν αυτά που ακούνε... Και για να πω την αλήθεια, ελάχιστα μ' ενδιαφέρει.



Ο λατρεμένος Paul Weller μας υποδεικνύει έμμεσα, με τον δικό του, απόλυτα βρετανικό τρόπο, πόσο ηλίθιος είναι ο ελληνοχριστιανικός ορθόδοξος "πολιτισμός". Για τους νοήμονες.


Καλές διακοπές.