Επιστροφή

Δεν τολμώ να ξεμυτήσω από το σπίτι μου. Ο χουλιγκανισμός δεν έχει κατακλύσει μόνο τα γήπεδα, μα κάθε σημείο της γειτονιάς μου.

Ο καινούριος περιπτεράς - ποιος ξέρει με ποιον τρόπο απέκτησε το κιόσκι του - γνήσιος βαρύμαγκας. Με το ζόρι η καλημέρα, αργοπορημένη εξυπηρέτηση, συνοδεύει τα ρέστα με ένα ακατάληπτο μουρμουρητό.

Το καφέ που σύχναζα αποδεικνύεται λαμόγιο. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ γράφει στους τοίχους, αλλά κανένας δεν δείχνει να πτοείται. Κάθομαι έξω, στη γωνία, κι αναρωτιέμαι πώς και σε ποιους ασκούν κριτική όλα αυτά τα στοιχεία που απαξιούν τους νόμους για τους οποίους υποτίθεται πως κόπτονται. Στο γραφείο πρέπει να μαλώσω. Το κάνω.

Πυροσβεστήρες δίπλα σε αυτοκίνητα που έχουν καβαλήσει το πεζοδρόμιο. Το απόλυτο μπλόκο συμπληρώνεται με παρκαρισμένο μηχανάκι.

Εστιατόρια που αρνούνται συστηματικά τον κατάλογο. Το επόμενο πρωί, μετά το φαγητό, χαρμόσυνη είδηση μεταξύ φίλων αποτελεί το γεγονός ότι κατάφεραν να μη δηλητηριαστούν!

Να συνεχίσω; Τα ξέρετε. Προβλέπω χειμώνα μέσα στο διαμέρισμα. Με επιτραπέζια και σπιτικά τραπεζώματα.

Θα το βροντοφωνάξω

Δεν ξέρω πόσοι πραγματικά κατανοούν αυτά που ακούνε... Και για να πω την αλήθεια, ελάχιστα μ' ενδιαφέρει.



Ο λατρεμένος Paul Weller μας υποδεικνύει έμμεσα, με τον δικό του, απόλυτα βρετανικό τρόπο, πόσο ηλίθιος είναι ο ελληνοχριστιανικός ορθόδοξος "πολιτισμός". Για τους νοήμονες.


Καλές διακοπές.

Michael Jackson 1958 - 2009

Έκανα το πρώτα μου, δειλά χορευτικά βήματα (κλισέεεε) στις πίστες των ντισκοτέκ της εποχής υπό τους ήχους πολλών τραγουδιών του εξαιρετικού Off the Wall. Ήταν άλλη μια ξεχασμένη σφιχτόκωλη περίοδος, κατά την οποία οι νέοι δεν είχαν προλάβει να ζήσουν δικτατορία, έτσι όπως η μεταπολίτευση συνέπεσε με την αποφοίτησή τους από το Δημοτικό. Αφού φαγώθηκαν με την δήθεν πολιτικοποίησή τους (καλύτερα: κομματοσκυλοποίηση), πάσχιζαν να βρούνε άλλες αφορμές να μαλώσουν. Κι έτσι, καμιά τριανταριά χρόνια αργότερα βάλθηκαν να αναβιώσουν τη βλαχομπαρόκ εκδοχή των mods και rockers υποδυόμενοι τα φρικιά και τα τσινάρια. Με τα αυτιά βουλωμένα από την προκατάληψη και το στομάχι με έντονες διαταραχές από κακοχωνεμένα κείμενα του Μάη του '68 (τουλάχιστον από αυτόν απείχαν ΜΟΛΙΣ μία δεκαετία), διαδήλωναν την υπεροχή της ροκ έναντι του ντίσκο (ή μήπως ήταν ΤΟ ροκ και Η ντίσκο;). Με φωστήρες που υποδαύλιζαν και εδραίωναν την ασχετοσύνη τους, σαν αυτούς που σήμερα κάνουν τη λαϊκιστική προπαγάνδα τους, στραβώθηκαν πολλοί, έκαναν την τύφλα τους παντιέρα και τα αποτελέσματα τα... ζούμε.



Ακολούθησαν τα χρόνια της μόνης ουσιαστικής αναζήτησης: Της προσωπικής. Το Thriller ήταν αξεπέραστο, το βίντεο κλιπ του ομώνυμου τραγουδιού πήγαινε το καινούριο σχετικά μέσο πολύ μπροστά. Το άλμπουμ έβγαλε ΟΛΑ τα τραγούδια του σε ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΑ singles.



Το δικαίωμα στην κομπίνα είχε στο μεταξύ καθαγιαστεί, οι μικροαστοί δεν τρόμαζαν πια από τα φαινόμενα της showbiz, αφού απολάμβαναν να ξοδεύουν τις επιχορηγήσεις στα δικά τους music hall - σκυλάδικα! Ρίτα Σακελλαρίου, Michael Jackson, Ρόδα, Τσάντα, Κοπάνα και Παγιέτα σε έναν ανεκδιήγητο συνδυασμό απόλυτης κακογουστιάς. Φυσικά και πάλι δεν εκτίμησαν αφού δεν ήταν σε θέση να χωρίσουν το κριθάρι από τη... βρώμα.

Όλες οι αξίες μεταποιήθηκαν για μια θέση στο δημόσιο. Η Ρ. κι εγώ καθόμασταν σιωπηλές μπροστά στην τηλεόραση. Βλέπαμε μόνο MTV (τότε που άξιζε τον κόπο). Παρακολουθούσαμε τις διεθνείς εξελίξεις, ζώντας στο παράλληλο σύμπαν των σπιτιών μας... Η κόρη της, γεννημένη το 1986, με άκουσε να λέω βλέποντας το βίντεο κλιπ του They Don't Care About Us: "Άντε τώρα να εξηγήσεις στην κόρη σου και σε άλλα παιδιά της ηλικίας της ότι αυτός ο άνθρωπος ήταν κάποτε μαύρος..."



Η μικρή γούρλωσε τα μάτια της και με πολύ σοβαρό ύφος ρώτησε: "Μαμά, γιατί τον λέτε ΜΑΥΡΟ;"

Μπορεί να αποδείχτηκε πως δεν ήταν Invincible, έγραψε όμως ΙΣΤΟΡΙΑ, HISstory.

Η γελοιότητα συνεχίζεται

Το ότι η Ελλάδα είναι μια γελοία χώρα, ανίκανη να τηρήσει τους νόμους που η ίδια μάταια θεσπίζει, θα το ξαναζήσουμε μετά την 1η Ιουλίου και τα... αντικαπνιστικά μέτρα.

Τ'ελλημπανίζειν ενός λαού-junky.

My Old Man

Είχα ξυπνήσει με βαρύ κεφάλι από την κραιπάλη της προηγούμενης βραδιάς. Χουζούρευα στο κρεβάτι. Έξω ο ήλιος είχε προ πολλού ανατείλει κι έστελνε τη θερμότητά του στην ταλαιπωρημένη πλάτη μου.
Ανοιγόκλεινα τα μάτια, ενημερωνόμουν για το πέρασμα της ώρας και σε σκεφτόμουν. Είχα μια περίεργη αίσθηση από χθες το βράδυ, πριν πέσω στο κρεβάτι με τα σημαδεμένα από έρωτα σεντόνια να αναδύουν ακόμη τη μυρωδιά σου, πως θα μου τηλεφωνούσες το πρωί, θα διένυες τα χιλιόμετρα μόνο και μόνο για να παλέψουμε «σαν τίγρεις από βαζελίνη».
Μα εσύ δεν μ’ έχεις ανάγκη κι εγώ, που είμαι νεότερη, δεν νιώθω καθόλου «σπουδαία και ελεύθερη».
Κι όμως, η αίσθηση ότι υπάρχεις έτσι όπως υπάρχεις, με τα απειροελάχιστα που γνωρίζω για σένα, με γεμίζει. Όπως γεμίζει το κατά τ’ άλλα απέραντο διπλό κρεβάτι με το αξιοθαύμαστα σφριγηλό, μικρόν δέμας σου.
Το τηγάνι θα παραμένει και σήμερα δυσανάλογα μεγάλο για το μοναχικό γεύμα μου. Ευτυχώς που η Joni, ο David, ο Marc και ο Stephen θα περάσουν για λίγο να μου κρατήσουν συντροφιά…

Πώς ο Keats έγινε Κιτς

Στην Ελλάδα ακόμη και η γλώσσα φαίνεται πως έχει πέσει θύμα της αφάνταστης εξουσίας. Στα χέρια λεξικογράφων με φιλοδοξίες να γίνουν Πρόεδροι της Δημοκρατίας, είναι σαν το χρήμα σε χέρια νεόπλουτων.


Θαυμάστε πώς John Keats έγινε Κιτς.

Καραγκιοζλίκια

Σε αντίθεση με όλους όσους βγαίνουν και δηλώνουν - εκ των υστέρων, εκ του ασφαλούς και πάντα εκ του πονηρού - θιασώτες του Καραγκιόζη, εγώ ποτέ μου δεν υπήρξα θαυμάστριά του.

Την εποχή που οι γονείς έστελναν τα παιδάκια σε παραστάσεις του Θεάτρου Σκιών, εγώ προτιμούσα το αληθινό θέατρο, έστω και από το ραδιόφωνο.

Φυσικά, είναι γνωστό πως ο σχιζοφρενής ελληνικός λαός είναι θαυμαστής αυτού που κοροϊδεύει. "Καραγκιοζλίκια", λέει για να υποτιμήσει και να περιγελάσει συμπεριφορές. Ωστόσο, η (εθνικο)σοσιαλιστική κουλτούρα, η οποία ποτέ της δεν υπήρξε ιδιαίτερα βαθιά, λύσσαξε να εξυψώσει τα ρηχά που ήξερε και να περιθωριοποιήσει ό,τι δεν κατείχε και ήταν αδιάφορη και αρνητική στο να μάθει. Κάπως έτσι δρομολογήθηκε η περιβόητη "επιστροφή στις ρίζες", κάπως έτσι έγινε μόδα για ένα διάστημα ο Μακρυγιάννης. Λόγω περιορισμένης παιδείας που παρείχε το άλλοθι στη χρόνια υπβόσκουσα εξύψωση της αγραμματοσύνης.

Ίδου ένα σχετικό κείμενο του Γιάννη Μαρίνου.